ج. متعلق اراده را با لفظ (لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْس) بيان كرده ولى به آن اكتفا نكرده و جمله دومى يعنى (وَيُطَهِّرَكُمْ)را به عنوان تأكيد آورده است.

د. در مقام تأكيد به اصل فعل(لِيُطَهِّرَكُمْ) اكتفا نكرده و پس از آن مفعول مطلقى به نام (تَطْهِيراً) كه خود تأكيد جديدى است، آورده است.

هـ. مفعول مطلق را به صورت «نكره» (تَطْهيراً) آورده كه حاكى از عظمت اين تطهير است، «أى يطهركم تطهيراً عظيماً عجيباً»: يعنى پاكيزه كرد آنان را به نوعى كه مردم با آن آشنايى ندارند و نهايت آن را درك نمى كنند.

و. اين آيه بدون شك به گواهى سياق آيه و اين قراين پنج گانه، در مقام مدح و ستايش «اهل بيت» است و اگر اراده در مورد اين آيه، همان اراده تشريعى باشد كه در باره ديگر بندگان نيز حكمفرما است، هرگز مفاد آيه، مايه ستايش اهل البيت نخواهد بود، در حالى كه وجدان هر انسان آگاه از زبان عربى، مفاد و هدف آيه را ثنا و ستايش تلقى مى كند و آن را فضيلتى بر اهل البيت مى داند و برداشت تمام مفسران و محدثان و مورخان نيز همين مى باشد.

اين نوع عنايت حاكى است كه اين اراده غير از آن اراده كلى است كه بر تمام انسان ها تعلق گرفته است و طبعاً به حكم «مغايرت دو اراده» دومى اراده تكوينى خواهد بود، اراده اى كه تفكيك آن ازمراد، امكان پذيرنيست، چنان كه بعداً خواهيم گفت.

در پايان يادآور مى شويم كه در آيه دو حصر وجود دارد:

١. لفظ «إنّما» از ادوات حصر است كه معمولاً در زبان فارسى به «اين