(وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى فِى الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلاّ أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّى كُنْتُ مِنَ الظّالِمينَ).[١]

«مصاحب ماهى (يونس) در حال خشم، از قوم خود دور شد و گمان كرد كه ما عرصه را بر او تنگ نخواهيم كرد».[٢]

اين گمان به صورت گمان قلبى و انديشه اى نبود، يعنى هرگز در فكر او چنين گمانى خطور نكرده بود، ولى عمل او و اينكه قوم خود را رها كرد، و از آنان جدا شد، اين را نشان مى داد كه او يك چنين گمانى كرده است و لذا آنگاه كه عرصه بر او تنگ شد و در شكم ماهى فرو رفت، به ذكر خدا پرداخت و گفت:

(أَنْ لا إِلهَ إِلاّ أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّى كُنْتُ مِنَ الظّالِمينَ) .

«خدايى جز تو نيست و تو پيراسته اى ! من از ستمگران بوده ام».

قرآن درباره يهودان «بنى نضير» كه پس از كشتن فرد مسلمانى، از ترس گرفتارى، مغازه ها را بستند و به قلعه هاى خود پناه بردند چنين مى فرمايد:

(...وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللّهِ...) .[٣]

[١] انبياء/٨٧.
[٢] «نقدر» در آيه به معناى«ضيق» گرفتن است، مانند (...وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقهُ...)(طلاق/٧): كسى كه وضع زندگى بر او «تنگ شود» و هرگز اين لفظ به معناى «قادر» نخواهد بود. متأسفانه برخى از مدعيان تفسير اين لفظ به معناى دوم گرفته اند.
[٣] حشر/٢.