مسأله عصمت از مسايل مهم كلامى است كه زير بناى بسيارى از اصول عقيدتى را تشكيل مى دهد، به گونه اى كه اگر بر اين اصل آسيبى برسد، شكل و قيافه بسيارى از بحثها عوض و دگرگون مى گردد. و از عنايت قرآن به اين مسايل كه گاهى آن را به طور تصريح و احياناً به صورت تلويح واشاره مطرح مى كند، مى توان پايه اهميت آن را به دست آورد.

در گذشته، آيات بيانگر عصمت پيامبران را در مراحل گوناگون مطرح كرديم وبر هر فرد منصفى (مشروط بر اينكه پيشداور نباشد) جاى شك باقى نماند كه پيامبران الهى، در مقام اخذ و تلقى وحى، و ضبط ونگاهدارى، و تبليغ وتعليم آن به مردم، از خطا و لغزش مصون بوده و همچنين در مورد عمل به واجبات و ترك محرمات، «اسوه» و «الگوى» جامعه مى باشند.

ولى در طول تاريخ، مخالفان عصمت پيامبران، يك رشته آيات قرآنى را دستاويز خود قرار داده وبا آنها بر عدم عصمت پيامبران عموماً وعدم عصمت پيامبر اسلام خصوصاً، استدلال كرده و اذهان را مشوب و آلوده ساخته اند و اين نوع از آيات، دستاويزى براى گروهى شده است كه پيوسته مى خواهند شخصيتهاى الهى را از آن مقام و منزلتى كه دارند، پايين بياورند، ومناصب نبوت و رسالت و امامت را در رديف مقامات اجتماعى قرار دهند، اكنون لازم