«ما او را شكيبا يافتيم چه بنده خوبى بود! كه به سوى خداوند بسيار بازگشت و توجه مى كرد» بديهى است كه چنين كمالى (خداخواهى و جز خدانخواهى) جز در شرايط سخت جوانه نمى زند.

آيه هشتاد و چهارم از سوره انبياء بازيابى صحت ايوب را رحمتى از خدا به ايوب، و مايه تذكر ديگران مى داند و چنين مى فرمايد:(...رحمةً من عِندنا و ذكرى للعابدينَ) .

البته فلسفه «ابتلا» منحصر به اين نيست; در اين مورد آثار سازنده ديگرى وجود دارد كه در محل خود بيان شده است.

٢. س[٢]وگند ايوب و حيله شرعى

ايوب در دوران بيمارى، از همسر خود تخلفى ديده وسوگند ياد كرده بود كه اگر بهبودى يابد اورا چند ضربه بزند وى پس از بهبودى از طرف خدا مأمور شد كه به مضمون آيه ياد شده عمل كند:

( وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَلاتَحْنَثْ إِنّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوّابٌ) .[٣]

«دسته اى از چوبهاى نازك را برگير وبا آن بزن و سوگند خود را مشكن! او را

[١] ص/٤٤.
[٢] شناخت صفات خدا، بخش عدل به بحث فلسفه بلاها مراجعه شود.
[٣] ص/٤٤.