ايمان قومِ يونس پس از مشاهده نشانه هاى عذاب، ايمانى جدّى و آگاهانه بود و نشانه هاى عذاب آنچنان پرده هاى جهل و نادانى را دريد كه بار ديگر تا پايان زندگى به سوى كفر بازنگشتند و به خاطر همين جهت قرآن مى فرمايد:

(...وَمَتَّعْناهُمْ الى حين) .[١]

«به آنان تا مدت معينى زندگى بخشيديم».

ولذا وقتى يونس بار ديگر به سوى آنان بازگشت، از او با آغوش باز استقبال كردند، تو گويى نشانه عذاب آنچنان مغز آنها را تكان داده بود كه تا آخر زندگى از جاده توحيد نلغزيدند، در حالى كه ايمان اقوام ديگر، ايمان جدّى و يا وعده آنها كه مى گفتند ايمان مى آوريم، جدّى نبود و به گونه اى كه اگر عذاب برطرف مى شد، باز به همان حالت پيشين باز مى گشتند و اين مسأله در زندگى فراعنه كاملاً مشهود است.

خدا به آنان طوفان و ملخ و آفت گياهان فرستاد و همگى دست به دامن موسى (عليه السلام) زدند همچنان كه مى فرمايد:

(فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الطُّوفانَ وَالْجَرادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفادِعَ وَالدَّمَ آيات مُفَصَّلات فَاسْتَكْبَرُوا وَكانُوا قَوْماً مُجْرِمينَ) .[٢]

«براى (بيدارى) آنان بلاهايى مانند طوفان، ملخ و آفت هاى گياهى و قورباغه و خون كه هر يك به تنهايى آيتى (بلا) بودند، فرستاديم ولى كبر ورزيدند و گروه

[١] يونس/٩٨.
[٢] اعراف/١٣٣.