منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠٣

من، من خدا را درباره اهل بيت خود به ياد شما مى آورم. اين جمله را سه بار تكرار كرد، راوى مى گويد: من از «زيد» پرسيدم كه اهل بيت او كيست؟ آيا زنان او از اهل بيت او نيستند؟ گفت: چرا! ولى مقصودا ز اهل بيت در اين آيه كسانى است كه صدقه بر آنها پس از پيامبر حرام شده است و آنان فرزندان على و عقيل و جعفر و عباس است، صدقه بر همه آنها حرام مى باشد.

در روايت ديگر دارد: وقتى راوى از او پرسيد كه همسران او از اهل بيت اوهستند؟ وى گفت: نه! زيرا زن مدتى با شوهر خود زندگى مى كند، و آنگاه مرد او را طلاق مى دهد و او به سوى پدر و خويشان خود باز مى گردد، اهل بيت او ريشه هاى او مى باشند كه از صدقه محروم شده اند.[١]

و ما در گذشته در توضيح اين نظريه به گونه اى كه نوشتيم و يادآور شديم، گفتار زيد ناظر به عالى ترين فرد از مصاديق اهل بيت از نظر لغت است، در حالى كه از غير اين ديدگاه، اهل بيت مفهوم وسيع و گسترده اى دارد.

به هر حال اين نظريه متقن و استوار نيست، بالأخص كه مفاد آيه ناظر به عصمت و مصونيت «اهل البيت» است و هرگز افراد اين بيوت چهارگانه تنها مصون و معصوم از گناه نبوده اند، بلكه برخى عادل و دادگر نيز نبودند.

نظريه چهارم

اين نظريه با توجه به توضيحاتى كه پيرامون نظريه نخست بيان داشتيم، كاملاً روشن مى گردد و توجه مختصر به متن آيه و ماقبل و ما بعد آن بى پايه