جمله(لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ) حاكى از وجود رجس به معنى گناه در اهل بيت است، چيزى كه هست به اراده خداوند زدوده شده و آنان پاك گشته اند و اين گونه تفسير با عقيده شيعه سازگار نيست; زيرا شيعه آنان را در تمام عمر معصوم مى داند.

پاسخ: جواب اين اشكال نيز روشن است; زيرا لازمه «اذهاب رجس» اين نيست كه حتماً در طرف «رجس» و پليدى باشد، سپس از بين برود، بلكه در صدق آن كافى است كه زمينه گناه در طرف باشد هر چند خود آن در كار نباشد.

توضيح اين كه هر انسانى از تن و روان، از ماده و معنا، از نفس و عقل، از تمايلات پايين و بالا آفريده شده و هر كدام براى خود درخواست و تقاضايى دارند و نيمى از شخصيت انسان را غرايز مرزنشناس وتمايلات نفسانى، تشكيل مى دهد كه اگر كنترل نشود انسان را در مسير گناه و خلاف قرار مى دهد وسرانجام او را آلوده به «رجس» مى نمايد و چون چنين زمينه اى در تمام افراد اعم از معصوم و غير معصوم وجود دارد، نتيجه عصمت خنثى كردن تقاضاى اين زمينه ها مى باشد، به گونه اى كه ديگر اثرى از اين مقتضى ها در زندگى معصوم ديده نمى شود; براى توضيح بيشتر مى توان از مثال زير كمك گرفت:

كودكى از پدر و مادر سالم متولد مى شود و در محيط سالم پرورش پيدا مى كند و سرانجام به صورت نوجوانى قوى و نيرومند در مى آيد، درباره اين كودك مى گوييم: خداوند هر نوع بدبختى و بيمارى را در زندگى اين جوان از بين برده است در صورتى كه از روز نخست كوچك ترين بيمارى و مايه بدبختى در زندگى او وجود نداشته است ولى چنين تعبيرى با توجه به كودكان و نوجوانان