منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤١

مناجات خود با خدا چنين گفت:

(...رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الأَرْضِ مِنَ الْكافِرينَ دَيّاراً* إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَلا يَلِدُوا إِلاّ فاجِراً كَفّاراً) .[١]

«خداوندا! بر روى زمين احدى از كافران را زنده مگذار; زيرا اگر آنان را زنده بگذارى بندگان تو را گمراه مى كنند و جز كافر وگنهكار كسى را پرورش نمى دهند».

آيا صحيح است پيامبر بزرگوارى مانند نوح با چنين دعاى گسترده اى، از كلمه (أَهْلَكَ) مطلق وابستگان خود را استنباط كند، خواه با او پيوند روحى داشته باشند يا نداشته باشند، بلكه مى توان گفت با توجه به اين دعا وى از جمله (وَأَهْلَكَ) تنها گروه با ايمان را استنباط كرده بود لا غير.

ثانياً: هيچ گونه گواهى در دست نيست كه وى از جمله (إِلاّ مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَولُ) تنها همسر خود را استنباط كرده، بلكه مى توان گفت اين جمله شامل همه وابستگان كافر از اعضاى خانواده نوح بود كسانى كه در طول رسالت نوح با او از در لجاج وارد شده و ايمان نياورده بودند.

ثالثاً: خداوند قبلاًبا صراحت هرچه تمامتر به نوح يادآور شده بود كه افراد ستمگر همگى نابود خواهند شد آنجا كه پس از امر به ساختن كشتى فرمود:

(...وَلا تُخاطِبْنِى فِى الَّذينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ) .[٢]

«درباره كسانى كه از طريق شرك ورزى ستم كرده اند از من چيزى مخواه; زيرا همه شان غرق خواهند شد».