نفى و به تعبير قرآن (اذهاب الرجس)، ملازم با عصمت خواهد بود و اگر مقصود نفى مرتبه اى از «رجس» مانند گناه كبيره بود، نفى رجس به صورت نفى(جنس) و تأكيد آن با جمله (لِيُطَهِّرَكُمْ) مناسب نبود.

خلاصه به دو دليل بايد گفت: مطلق پليدى وآلودگى معنوى اعم از صغيره و كبيره از اهل بيت نفى شده است:

١. جنس وطبيعت «رجس» و «پليدى» از آنان سلب شده است و نفى جنس ملازم با نفى تمام مراتب و افراد آن است.

٢. نفى پليدى با جمله (لِيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً) مؤكد شده است واگر مقصود نفى تمام مراحل نبود، تأكيد چندان مناسب نمى باشد.

از اين بيان روشن مى گردد كه نظريه برخى از مفسران كه مى گويند: مقصود از (الرِّجْسُ) شرك و يا گناهان كبيره است ، پايه اى ندارد وبا ظاهر آيه مخالف مى باشد; زيرا «رجس» نه به معناى بت پرستى است و نه به معناى گناه كبيره، بلكه معناى وسيع و گسترده اى دارد كه به صورت مطلق از اهل بيت نفى شده است و نفى يك شىء به صورت مطلق و بدون قيد و شرط، ملازم با نفى تمام مراتب آن است نه مرتبه اى از آن; مانند: «لا رجل فى الدار»: «اصلاً مردى در خانه نيست» و يا «لا خير فى الحياة» : «اصلاً خيرى در زندگى وجود ندارد».

٢. اراده تكوينى است نه تشريعى

توضيح واقعيت اراده تكوينى وتشريعى در خدا به بحث گسترده اى نياز دارد، ولى به طور اجمال مى توان گفت: اگر اراده ومشيت حق، بر فعل خود (مانند آفرينش آسمان ها و زمين) تعلق بگيرد، آن اراده را اراده تكوينى مى نامند