منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٨٥

تُرِدْنَ* لَسْتُنَّ* اتَّقَيْتُنَّ* فَلا تَخْضَعْنَ* قلنَ*قَرْنَ بُيُوتِكُنَّ*تَبَرُّجْنَ* اتِينَ* أَطِعْنَ*وَاذْكُرْنَ* و...) .

ولى هنگامى كه به آيه مورد بحث مى رسد كه در ذيل آيه سى و سه قرار دارد يك مرتبه لحن سخن دگرگون مى شود و مخاطب عوض مى گردد وضماير را مذكر مى آورد و مى گويد:(عَنْكُمُ الرِّجْسَ) و (يُطَهِّرَكُمْ) در اين صورت بايد دقت كرد كه هدف از اين دگرگونى چيست؟

اين دگرگونى جز اين نيست كه آيه درباره غير اين گروه نازل شده هر چند در سياق آيات مربوط به آنها آمده است، حالا نكته اين «تداخل» چيست وچرا در اثناى گفتگوى با همسران، يك مرتبه طرف خطاب دگرگون مى شود ومطلب مربوط به غير آنان به ميان مى آيد آنگاه، دو مرتبه به بحث پيرامون همسران باز مى گردد؟ فعلاً در باره آن بحث نمى كنيم وآن را به آينده واگذار مى كنيم.

كسانى كه اصرار مى ورزند آيه مورد بحث را مربوط به همسران پيامبر بدانند در توجيه مذكر بودن ضماير به قدرى دچار تكلّف مى شوند كه صرف وقت در نقل كلمات آنان چندان سودى ندارد.

د. مسأله تكوينى بودن اراده

در گذشته روشن كرديم كه اراده وارد در آيه، تكوينى است نه تشريعى، وبه ديگر سخن اراده اى است كه متعلق آن قطعاً تحقق پذيرفته ـ نه اين كه اراده اى است كه هم ممكن است تحقق بپذيرد و هم ممكن است كه تحقق نپذيرد ـ يعنى از قبيل اراده آفرينش آسمان ها و زمين است كه اراده از مراد تفكيك نمى پذيرد، نه از قبيل درخواست ايمان و تقوا يا نماز و روزه از مكلفين كه در برخى مؤثّر است و در برخى ديگر مؤثّر نيست.