با بزرگترين و ديرينه ترين شبهه نافيان عصمت پيامبران، آشنا شديم اكنون وقت آن رسيده است كه با دومين شبهه آنها آشنا شويم، اين گروه، با آيات ياد شده در زير بر عدم مصونيت «ابو البشر» از گناه، استدلال مى كنند و براى روشن شدن شبهه و پاسخ، لازم است متن آيات با ترجمه آنها آورده شود:

(هُوَ الَّذِى خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْس واحِدَة وَجَعَلَ مِنْها زَوْجَها لِيَسْكُنَ إِلَيْها فَلَمّا تَغَشّيها حَمَلَتْ حَمْلاً خَفيفاً فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمّا أَثْقَلَتْ دَعَوا اللّهَ رَبَّهُما لَئِنْ آتَيْتَنا صالِحاً لَنَكُونَنَّ مِنَ الشّاكِرينَ) .

«اوست خدايى كه شما را از يك نفس آفريده وجفت او را از جنس او قرار داده است تا در كنار او بياسايد، وقتى با او نزديكى كرد، حمل سبك برداشت تا به كارهاى خود ادامه دهد; وقتى سنگين شد، هر دو از خداوند درخواست كردند كه اگر فرزند صالحى به آنان بدهد، از سپاسگزاران خواهند بود».

(فَلَمّا آتيهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ شُرَكاءَ فِيما آتيهُما فَتَعالَى اللّهُ عَمّا يُشْرِكُونَ) .

«وقتى فرزندى صالح به آنان داد، براى خدا در اين فرزندى كه به آنان داده بود شريك قرار دادند، برتر است خدا از آن كه براى او شريك مى انديشند».

(أَيُشْرِكُونَ ما لا يَخْلُقُ شَيئاً وَهُمْ يُخْلَقُونَ) .

«آيا موجوداتى را شريك قرار مى دهيد كه نه چيزى مى آفرينند، در حالى كه خود مخلوقند».