گذشته از اين، جمله هاى ما قبل اين آيه(فَبَشَّرْناهُ بِغُلام حَليم) حاكى است كه او قبل از اين بشارت، نبى بود و به خاطر مبارزه هايش با بت پرستان به دل آتش پرتاب گرديد و به لطف الهى نجات يافت و همه اين حوادث پيش از داشتن ذريّه و در دوران نبوّت او بوده است.

اگر خدا او را در اين آيه به غلام حليم نويد مى دهد در دو مورد او را به فرزند عليم نويد مى دهد چنان كه مى فرمايد:

(قالُوا لا تَوْجَلْ إِنّا نُبَشِّرُكَ بِغُلام عَليم*قالَ أَبَشَّرْتُمُونى عَلى أَنْ مَسَّنِىَ الكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرونَ) .[١]

«وقتى فرشتگان مأمور بودند قوم لوط را سنگباران كنند، بر ابراهيم وارد شدند، او از آنان ترسيد. گفتند: مترس! ما تو را به غلام دانا بشارت مى دهيم. گفت آيا به من مژده مى دهيد در حالى كه پيرى به من رو آورده و چگونه به من بشارت مى دهيد؟».

مقصود از (غُلام عَليم) اسحاق است، به گواه اين كه در سوره هود پس از نقل داستان ورود فرشتگان بر ابراهيم، از آن غلام نام مى برد و مى فرمايد:

(...قالُوا لا تَخَفْ إِنّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوط * وَامْرَأَتُهُ قائِمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرناها بِإِسْحاقَ وَمِنْ وَراءِ إِسْحاقَ يَعْقُوبَ).[٢]

«درهر حال گفتند مترس ما به سوى قوم لوط فرستاده شديم همسر او در حالى كه ايستاده بود خنديد و به او اسحاق و پس از آن يعقوب را مژده داديم».

[١] حجر/٥٣ـ٥٤.
[٢] هود/٧٠ـ٧١.