منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٢٣

امامت و پيشوايى همان مقام مُطاع بودن است كه خدا به اين افراد عنايت فرموده و آنان علاوه بر مقام نبوّت، داراى مقام امامت بودند كه قيادت جامعه را به نحو احسن انجام دادند و در اين راه به سعى و تلاش پرداختند؟

اگر نگوييم معناى امامت در اين مطلب خلاصه مى شود، ولى به طور مسلم، قيادت و سرپرستى همه جانبه جامعه در پرتو احكام الهى و تنظيم امور دنيوى و دينى امّت، يكى از اركان مفهوم امامت است. براى تكميل مطلب لازم است به يك سرى از پرسش ها پاسخ داد:

١. آيا قيادت و زعامت اين گروه به جعل الهى بود؟

پاسخ اين پرسش مثبت است وآيات گذشته را مى توان به دو قسم تقسيم كرد:

الف. آياتى كه به روشنى دلالت دارند كه امامت اين گروه به جعل و نصب و تشريع خدا بوده است مانند:

١.(...إِنِّى جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماماً...) .[١]

٢. (...إِنَّ اللّهَ قَدْ بَعثَ لَكُمْ طالُوتَ مَلِكاً...).[٢]

٣. (...وَجَعَلَكُمْ مُلُوكاً...) .[٣]

اين سه آيه به روشنى دلالت دارند كه زعامت اين گروه به تشريع الهى بوده و تشريع خدا، تحقق خارجى نيز پذيرفت.

ب. آياتى كه از وجود خارجى زعامت گزارش مى دهد چنان كه مى فرمايد: