منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣٢

زير پا نهاده شده است اين پيمانها عبارتند از:

١. (يا بَنى آدَمَ قَدْأَنْزَلْنا عَلَيْكُمْ لِباساً...).[١]

٢.(يا بَنى آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما أَخْرَجَ...) .[٢]

٣.(يا بَنى آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِد...).[٣]

٤. (يا بَنى آدَمَ إِمّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ ...).[٤]

٥.(وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِى آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ...) .[٥]

٦.(هُوَ الَّذِى خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْس واحِدَة وَجَعَلَ مِنْها...).[٦]

هرگاه مجموع آيات را كنار هم بگذاريم و در مفاد آنها دقت كنيم روشن مى گردد كه هدف اين آيات بيان يك رشته ميثاقها و پيمانهايى است كه از انسانها به صورت فطرى و تكوينى، و يا لسانى و زبانى گرفته شده ولى متأسفانه اكثريت آنان به ميثاقشان احترام نگذارده و غالباً آن را شكسته اند; از آن جمله آيه مورد بحث است كه مى گويد انسانها در مواقع بيچارگى رو به خدا آورده و از او فرزند صالح مى طلبند وقتى خواسته آنان عملى گرديد، بار ديگر راه شرك را مى پيمايند.

يادآورى اين همه مواثيق در اين سوره، ايجاب مى كند كه آيه مورد بحث مربوط به مطلق انسانها باشد نه خصوص آدم وحوا، و درخواست فرزند صالح