وى مى گويد: فرشتگان به ابراهيم و همسر او ساره نويد مى دهند كه به همين زودى داراى فرزندى به نام اسحاق مى شوى ساره مى گويد: آيا ممكن است منِ پيرزن از شوهرى پير، داراى فرزند گردم در اين موقع فرشتگان مى گويند:

(...أَتَعْجَبينَ مِنْ أَمْرِ اللّهِ رَحْمَتُ اللّهِ وَبَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَميدٌ مَجيدٌ) .

« آيا از فرمان و دستور خدا در شگفت هستى، رحمت و بركتهاى او بر شما خاندان است او ستوده و نيكوكار است».

كشاف در تفسير آيه مى گويد: ساره در خانه آيه هاى الهى و مركز اعجاز و امور خارق عادت زندگى مى كرد، از اين جهت شايسته بود به جاى تعجب، خدا را سپاسگزار گردد و فرشتگان با جمله (رَحْمَتُ اللّهِ وَبَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ)مى خواهند بگويند: خداوند با اين نوع اعجازها و كرامت ها شماها را عزيز گردانيده و نعمت هاى خود را بر شما خانواده ارزانى داشته است ديگر نبايد تعجب كنيد.[١]

بنابر اين، بيت در اين موارد، كنايه از محلّ نبوت، و مركز وحى و مهبط رسالت است و اهل چنين مكانى بايد كسانى باشند كه از هر جهت با صاحب نبوت متناسب وهماهنگ باشند و تنها انتساب نسبى و يا حسبى بدون هماهنگىِ روحى و روانى كافى نيست.

اتفاقاً در مذاكره گسترده اى كه ميان ابو جعفر امام باقر (عليه السلام) با قتادة بن دعامه بصرى انجام گرفت، خود قتاده با طبع عربى خود دريافت كه مقصود از

[١] كشّاف، ج٢، ص ١٧: «انّ هذه وأمثالها مما يُكرمكم به ربُّ العزةِ ويَخصُّكم بالإنعام به، يا أهل بيتَ النبوة، فليست بمكان تعجب».