منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣٤

اطاعت خود هر چند به اذن و فرمان او، فرض مى كند و به آن امر مى كند همان طور كه يادآور شديم، قرآن مسأله لزوم اطاعت پيامبر را در متجاوز از بيست مورد مطرح مى كند و ما از ميان آنها برخى را يادآور مى شويم:

١. (وََمَنْ يُطِعِ اللّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمْ...).[١]

«هركس خداو پيامبر را اطاعت كند، او با كسانى است كه خداوند همه آنان را نعمت داده است».

٢. (قُلْ أَطيعُوا اللّهَ وَالرَّسُولَ...).[٢]

«بگو خدا و رسول او را اطاعت نماييد».

٣.(... أَطِيعُوا اللّهَ وَأَطيعُوا الرَّسُولَ وَأُولى الأَمْرِ مِنْكُمْ...).[٣]

«خدا وپيامبر وصاحب فرمان از خودتان را اطاعت نماييد».

٤.(مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللّه وَمَنْ تَوَلّى فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفيظاً).[٤]

«هركس رسول را اطاعت كند، خدا را اطاعت كرده است و هركس روى برگرداند تو را مسؤول آنان نفرستاديم».

امير مؤمنان(عليه السلام) در تفسير آيه مى فرمايد:

«فَقَرَنَ طاعَتَهُ بِطاعَتِهِ وَمَعَصِيَتَهُ بِمَعْصِيَتِهِ وَكانَ ذلِكَ دَليلاً عَلى ما فَوَّضَ إِلَيْهِ وَشاهِداً عَلى مَنِ اتَّبَعَهُ وَعَصاهُ وَبَيَّنَ ذلِكَ فى غَيْرِ مَوضِع