منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٦٦
٤٣. «قرآن را به سوى تو فرو فرستاديم تا براى مردم، آنچه را كه براى آنان نازل شده است، بيان كنى و شايد آنان نيز بينديشند».
٤٤.«روزى فرا مى رسد كه همه مردم را با پيشواى خودتان دعوت مى كنيم».
٤٥.«قبلاً از آدم پيمان گرفته بوديم، او فراموش كرد و براى او استوارى نيافتيم».
٤٦.«من از ستمكاران بودم».
٤٧.«به ابراهيم، اسحاق و يعقوب را بخشيديم و هر يك را از صالحان قرار داديم و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به امر ما هدايت مى نمايند».
٤٨. «در راه خدا به شايسته ترين وجه جهاد كنيد، او شماها را برگزيد و در دين بر شما مشقت و سختى قرار نداد ـ اين آيين، آيين پدر شما ابراهيم است، او شماها را مسلمان ناميد».
٤٩. «آنان كه در نمازشان خشوع دارند; و آنان كه از لغو و بيهودگى روى گردانند».
٥٠.«زن و مرد زناكار را صد تازيانه بزنيد».
٥١. «آنان را پيشوايانى قرار داديم كه امت خود را به آتش، هدايت مى كنند و آنان كمك كرده نمى شوند».
٥٢.«اين كار شيطان است و او دشمن گمراه كننده آشكار است».
٥٣. «آيا شما را به خانواده اى كه تربيت موسى را بر دوش بگيرند هدايت كنم؟».
٥٤.«فرزندم براى خدا شريكى قرار مده! حقاً كه شرك ستم بزرگى است».
٥٥.«برخى از آنان را امام قرار داديم تا مردم را به وسيله امر ما هدايت كنند; زيرا آنان صبر كردند».
٥٦.« به موسى كتاب داديم، در نزول كتاب به او شك و ترديد مكن، آن