منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٥

(وَقاسَمَهُما إِنّى لَكُما لَمِنَ النّاصِحينَ).[١]

«براى آنها سوگند ياد كرد كه من خيرخواه شما هستم».

(فَدَلّيهُما بِغُرور فَلَمّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سوْءاتُهُما وَطَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الجَنَّةِ وَناديهُما رَبُّهُما أَلَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَأَقُلْ لَكُما إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُما عَدُوٌّ مُبينٌ).[٢]

«شيطان با فريب، آنان را از مقام خود فرود آورد، آنگاه كه از ميوه آن درخت تناول كردند، زشتيهايشان آشكار گرديد و بر آن شدند كه از برگ درختان بهشت، زشتيهاى خود را بپوشانند(در اين موقع) خداى آنها هر دو را ندا در داد و گفت: مگر شما را از اين درخت نهى نكردم و به شما نگفتم كه شيطان دشمن آشكار شما است؟».

(قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْلَنا وَتَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرينَ) .[٣]

«گفتند:خدايا! به خويشتن ستم كرديم، اگر ما را نبخشى و بر ما رحم نكنى از زيانكاران خواهيم بود».

در اين آيات بر خلاف آيات سوره بقره، داستان آدم مشروح تر وبازتر بيان شده است وعلّت اجمال و فشرده گويى در سوره بقره، اين است كه سوره اعراف از سوره هاى مكّى است و قبلاً نازل شده است و به خاطر تفصيلى كه در آيات آن هست، ديگر نياز نبود كه در سوره بقره كه در مدينه نازل گرديده، به طور گسترده بيان شود.