ج. مقام و منصب الهى طالوت در فرماندهى سپاه خلاصه نمى شد، بلكه او مَلِك و زمامدار بنى اسرائيل بود به گواه اين كه مى فرمايد:«مَلِكاً»; هر چند هدف از اين فرماندهى، در آن روز، رهبرىِ بنى اسرائيل در جهاد در راه خدا بود; ولى منصب «الهى» او كارهاى ديگرى را نيز به او اجازه مى داد كه همگى از شئون حكومت مى باشند. به گواه اين كه در آخر آيه مى فرمايد:(وَاللّهُ يُؤْتِى مُلْكَهُ مَنْ يَشاءُ) .

خلاصه، قرآن از «طالوت» به عنوان دارنده ملْك و يا مِلْك(به كسر لام) كه متصدى حكومت و زمامدارى جامعه آن روز بود تعبير مى آورد و بررسى لفظ «ملك» در قرآن اين حقيقت را مسلم مى سازد ولذا فرعون در مقام بيان برجستگى خود بر موسى مى گويد:

(...أَلَيْسَ لى مُلْكُ مِصْرَ وَهذِهِ الأَنْهارُ تَجْرى مِنْ تَحْتى...)[١]

«آيا زمامدارى مصر از آن من نيست و اين چشمه ها از زير كاخ من جريان ندارد؟».

د.مهم ترين شرط در زمامدارى جامعه، گستردگى علم و دانش و قدرت جسمى و بدنى است، بالأخص در زمامدارانِ آن زمان كه لازم بود همراه سپاه در حال نقل و انتقال وحركت و تلاش باشند و توانايى جسمى شرط اساسى بود.

هـ. سر انجام قرآن برمى گردد، در بيان نعمت هايى كه بر بنى اسرائيل ارزانى داشته است مى فرمايد:

(...اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْجَعَلَ فيكُمْ أَنْبياءَ وَجَعَلَكُمْ

[١] زخرف/٥١.