منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣٣

امام صادق (عليه السلام) در اين مورد مى فرمايد:

«ثُمَّ فَوَّضَ إِلَيْهِ أَمْرَ الدِّينِ وَالأُمَّةِ لِيَسُوسَ عِبادَهُ فَقالَ عَزَّ وجلَّ:(ما اتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا)وَإِنَّ رَسُولَ اللّه (صلى الله عليه وآله وسلم) كانَ مُسَدَّداً مُوَفَّقاً مُؤيَّداً بِرُوحِ الْقُدُسِ لا يَزِلُّوَلا يُخْطِئُ فى شَىء مِمّا يَسُوسُ بِه الْخَلْقَ».[١]

«خداوند اجراى دين خود را به او سپرد كه تا تدبير امور بندگان را بر عهده بگيرد و آنان را تربيت كند... پيامبر، انسان مستقيم و موفق و مؤيد از جانب روح القدس است نمى لغزد وبا آنچه كه مردم را با آن تربيت مى كند، خطا نمى كند».

از پيامبر اطاعت كنيد

در قرآن متجاوز از بيست مورد،سخن از اطاعت پيامبر به ميان آمده است، اكنون بايد ديد كه مقصود از «اطاعت» رسول چيست؟

پيامبر از آن نظر كه بازگو كننده معارف و اصول بوده و بيانگر احكام الهى است، واسطه اى بيش نيست و نمى تواند نهى و امرى داشته باشد، تا خدا دستور دهد كه از او اطاعت كنيم.

و به ديگر سخن: اين آيات با گستردگى خاصى براى پيامبر در كنار اطاعت خدا، اطاعتى مستقل فرض مى كند، و ما را به آن دعوت مى نمايد واگر وظيفه پيامبر در نويد و بيم خلاصه مى گردد، او فقط بازگو كننده فرمان هاى خدا است، در اين صورت در اين ميان يك اطاعت بيش نيست و آن هم جز اطاعت خدا چيزى نخواهد بود در حالى كه قرآن براى او اطاعتى، جدا از