(مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ) و چه حالت پس از آن و قبل از ابلاغ، و چه حالت پس از ابلاغ(مِنْ خَلْفِهِ) از هر آسيب درونى و بيرونى مصون است نه نفس نبوى در آن تصرف مى كند ونه شياطين خارجى.

در هر حال اين آيه حاكى است كه وقتى خداوند غيب خود را بر رسولان خود آشكار مى سازد، فرشتگان را از هر طرف مأمور مى نمايد كه او را در «اخذ وحى» (مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ) و «حفظ و نگاهدارى وابلاغ و بيان» آن (وَمِنْ خَلْفِهِ)مراقبت كنند تا دچار اشتباه و لغزش نشوند.

وسپس علت گماردن فرشتگان را چنين توضيح مى دهد.

(لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَأَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ ...).

اين گماردن به خاطر اين است كه بداند كه رسولان او، رسالتى را كه بر عهده گرفته اند به خوبى انجام داده اند. به طور مسلم مقصود از (لِيَعْلَمَ) كسب آگاهى نيست، بلكه تحقق ابلاغ در خارج است يعنى تا اين كار را انجام دهند و ابلاغ رسالت در خارج تحقق پذيرد. و هر موقع در قرآن، چنين لفظى به خدا نسبت داده شود، مقصود تحقق مضمون است، چنان كه مى فرمايد:

(...فَلَيَعْلَمَنَّ اللّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الكاذِبينَ) .[١]

«تا راستگويان از دورغگويان تميز داده شده و از هم جدا شوند».

سرانجام، مجموع آيه حاكى است كه رسولان الهى پيوسته مورد مراقبت فرشتگان الهى بوده و مواظبند كه آنان رسالتى را كه بر دوش گرفته اند به خوبى انجام دهند و انجام چنين رسالتى بدون عصمت آنان در مقاماتِ: اخذ وحى و حفظ و ابلاغ آن، ممكن نيست.

[١] عنكبوت/٣.