مى كند هدف اين نيست كه بداند آيا ابراهيم فرمان او را اطاعت مى كند يا نه، بلكه هدف اين است كه روح فرمانبردارى و تسليم، در برابر دستورات خدا را كه در وجود ابراهيم (عليه السلام) بود، پرورش دهد و به مرحله فعليت برساند و از اين طريق ابراهيم گامى به سوى تكامل بردارد(دقت كنيد).

لذا خداوند به وسيله مشكلات و سختى ها افراد بشر را آزمايش مى كند چنان كه مى فرمايد:

(وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَىْء مِنَ الْخَوفِ وَالْجُوعِ وَنَقْص مِنَ الأَمْوالِوَالأَنْفُسِ وَالثَّمَراتِوَبَشِّرِ الصّابِرينَ) .[١]

«ما شما را، به وسيله ترس و گرسنگى و نقصان دارايى ونفوس و ميوه ها مى آزماييم، به افراد با استقامت بشارت بده».

مشكلات و دشواريها بسان كوره اى است كه به آهن، صلابت و استقامت مى بخشد. انسان نيز در كوره حوادث و مشكلات پر قدرت و نيرومند مى گردد، وقادر به شكستن موانع راه زندگى و سعادت خود مى گردد.

اينكه مى گوييم: مقصود خداوند از امتحان بندگان خود، تربيت و پرورش صفات عالى در كانون وجود آنها است، نه به آن معنى است كه همه افراد، مورد امتحان، الزاماً و اجباراً به اين هدف مى رسند و صفات برجسته انسانى در وجود آنها رشد و نمو مى كند، بلكه مقصود اين است كه امتحانِ خداوند، زمينه هاى تربيت و پرورش را در محيط زندگى به وجود مى آورد. گروهى كه خواهان سعادتند از اين موقعيت حداكثر استفاده را نموده و در اين راه پرورش خاصى پيدا مى كنند، ولى دسته ديگر از مردم هم سوء استفاده كرده و صفات بد و زشت درونى آنها بروز نموده، و در لباس اعمال بد آنها مجسم

[١] بقره/١٥٥.