در اين بخش مفهوم «امام» در قرآن مورد بررسى قرار گرفت. ولى جاى يك بحث كاملاً باقى است و آن اين كه معناى«امام» در احاديث پيامبر و خاندان معصوم وى، چيست؟ زيرا اين لفظ هم در سخنان رسول گرامى وارد شده و هم به وفور در كلمات پيشوايان وجانشينان وى وارد گشته است.

پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

«مَنْ ماتَ وَلَمْ يَعْرِفْ إِمامَ زَمانِهِ ماتَ ميتَةً جاهِلِيَّةً».[١]

«هركس بميرد و «امام زمان»» خود را نشناسد، مرده بسان مردن عصر جاهلى».

و در كتاب كافى،بخش «كتاب الحجة»[٢] بيش از هر كتاب اين لفظ وارد شده است، ولى چون بحث، بحث قرآنى است آن هم به شكل موضوعى، توضيح اين بخش را به وقت ديگر موكول مى كنيم.

٢. زمينه ساز امامت، منحصر به «ابتلاء» نيست

در اين جا از يادآورى نكته اى ناگزيريم و آن اين كه: امتحان و آزمون و ابتلا به شدايد و مصايب و استقامت و بردبارى در برابر آن و در نتيجه

[١] مدارك اين حديث، را در بحار الأنوار، ج٢٣، صفحات ٧٦ـ٩٥ مطالعه بفرماييد (با اندكى اختلاف).
[٢] كافى، ج١، ص ١٦٨ـ ٥٥٤.(با اندكى اختلاف).