ابلاغ سخن و يا انجام عملى را از جانب خدا بر عهده داشته باشد. و به ديگر سخن هر يك از اين دو مفهوم (نبوّت ـ رسالت) به خصوصيتى از خصوصيات پيامبرانى كه از جانب خدا وحى دريافت كرده اند، اشاره مى كند. اين افراد از اين نظر كه حاملان نبأ و گيرندگان وحى الهى هستند «نبى» مى باشند و از آن نظر كه وظيفه اى را به نام ابلاغ وحى بر عهده مى گيرند، «رسول»ناميده مى شوند.

اين مفهوم واقعى اين دو لفظ است و كليه ويژگى هايى كه در كتاب هاى لغت و تفسير و كلام براى اين دو لفظ گفته اند، ارتباطى با معناى واقعى اين دو لفظ ندارند.

«نبى» و «رسول» در اين چشم انداز وظيفه اى جز انذار و بيم دهى، تبليغ و راهنمايى ندارند، نه امرى دارند و نه نهيى، نه دستورى مى دهند و نه فرمانى، و در اين مورد، جز بازگو كنندگان وحى و اعلام كنندگان امر و نهى الهى، شخصيّت ديگرى ندارند و قرآن به صورت كلى درباره پيامبران مرسل چنين مى فرمايد:

(...فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرينَ وَمُنْذِرِينَ...).[١]

«پيامبران را برانگيخت در حالى كه نويد و بيم مى دهند» .

و در باره شخص پيامبر مى فرمايد:

(فَذَكِّرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ* لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِر).[٢]

«يادآورى كن، وبر آنها تسلطى ندارى».

[١] بقره/٢١٣.
[٢] غاشيه/٢١ـ٢٢.