منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٤
٣٣. «ما پيامبران خود و افراد با ايمان را در زندگى اين جهان يارى مى كنيم».
٣٤.«بدانيد پيامبر خدا در ميان شما است اگر در بسيارى از موارد از شما پيروى كند، همگان به زحمت مى افتيد».
٣٥.«از روى هواى نفس سخن نمى گويد بلكه گفتار او وحى الهى است كه به او الهام مى شود».
٣٦.«به من خبر دهيد از لات و عُزّى، و منات آن سومين ديگر».
٣٧.«آيا ]به خيالتانقدَّس سرَّه براى شما پسر است و براى او دختر؟ در اين صورت، اين تقسيم نادرستى است. ]اين بتانقدَّس سرَّه جز نامهايى بيش نيستند كه شما و پدرانتان نامگذارى كرده ايد]وقدَّس سرَّه خدا بر ]حقّانيّتقدَّس سرَّه آنها هيچ دليلى نفرستاده است».
٣٨.«اين بتان از خدايى ، فقط نام خدا را دارند و شما و پدرانتان به غلط آنها را خدا خوانده ايد در حالى كه دليل بر خدايى آنها نيست».
٣٩. «او قوم عاد و ثمود را نابود كرد و از آنان كسى را باقى نگذارد و قوم نوح ستمگر و طغيان پيشه را، پيش از آنان نابود كرد».
٤٠.«و من هر موقع آنان را به سوى تو مى خوانم تا آنان را بيامرزى، انگشتان خود را در گوشهايشان نهاده، لباسها را به سر مى كشيدند(تا سخن مرا نشنوند) و بر اين كار اصرار و كبر ورزيدند، آنگاه آنان را آشكارا دعوت كردم، گاهى آشكار و گاهى پنهانى به سوى تو فرا خواندم».
٤١.«او(خدا) آگاه از غيب است كسى را بر غيب خود مطلع نمى سازد».
٤٢.«مگر آن كس كه او را برگزيد از رسولان، در اين صورت خدامحافظان و مراقبانى از پيش رو و پشت سر آن رسول، قرار مى دهد».
٤٣.«تا خدا بداند كه رسولان رسالت هاى پروردگار خود را به خوبى ابلاغ