افرادى كه صدقه بر آنها حرام است، كاملاً بى گواه است، بالأخص آن گروه كه صدقه بر آنها حرام بود، كه هنگام نزول قرآن در نقطه اى دور از مدينه زندگى مى كردند و هيچ نوع ارتباطى با «بيت» پيامبر نداشتند كه به نوعى (اهل)بيت پيامبر محسوب گردند، خواه بيت به معناى خشت و گل باشد، يا به معناى ديگر به نحوى كه توضيح آن گذشت.

گذشته از اين، صدقه بر خصوص فرزندان سه گانه ابوطالب و اولاد عباس حرام نيست، بلكه از نظر شيعه صدقه بر تمام اولاد هاشم حرام مى باشد و همگى مى دانيم حضرت هاشم تنها از حضرت عبد المطلب نسل پيدا كرد، در اين صورت تمام فرزندان عبد المطلب مانند: حارث و ابى لهب و... صدقه بر آنها حرام مى باشد.

از نظر شافعى صدقه بر تمام فرزندان عبد مناف حرام مى باشد، در اين صورت فرزندان مطلّب(برادر هاشم) را نيز شامل مى باشد و در هر تقدير در تاريخ فقه اسلام، قولى مبنى بر اين كه صدق بر خصوص فرزندان ابو طالب و عباس حرام باشد، وجود ندارد.[١]

در اينجا يادآور مى شويم كه اين نظريه در صحيح مسلم از صحابى بزرگ «زيد بن ارقم» نقل شده، آنگاه كه گروهى اصرار ورزيدند كه وى از پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)حديث نقل كند وى گفت: پيامبر روزى در كنار آبى به نام (خُمّ) ميان مكه و مدينه برخاست و خدا را ستايش كردوگفت: اى مردم من بشر هستم و نزديك است كه نماينده خدا بيايد و دعوت او را لبيك بگويم و من در ميان شما دو چيز نفيس مى گذارم يكى كتاب خدا، آن را برگيريد و به آن چنگ بزنيد و تمسك به كتاب خدا را ترغيب فرمود، سپس فرمود: دومى اهل بيت

[١] خلاف شيخ طوسى، ج٢، كتاب الوقوف والصدقات، ج١، ص ٢٢٧ وكتاب قسمة الصدقات، ج٢، ص ٣٥٣، مسأله ٢٦.