منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٦٤
كنيد».
١٥. «كسانى كه خدا و رسول او را اطاعت مى كنند آنان كسانى هستند كه خداوند به آنان نعمت بخشيده يعنى پيامبران، صديقان، شهدا وصالحان، چه نيكو همنشينانى هستند!».
١٦. «خدا ابراهيم را دوست اتخاذ كرد».
١٧.«هركس پيامبر را اطاعت كند، خدا را اطاعت نموده است».
١٨.«هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر اينكه به اذن خدا از او اطاعت شود».
١٩.«آيا نديدى كسانى كه سهمى از كتاب به آنان داده شده است، به بت پرستان مى گويند: آنان (بت پرستان) از كسانى كه ـ به محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) ـ ايمان آورده اند، هدايت يافته ترند».
٢٠. «آيا به آنچه كه خدا بر مردم (بر امت اسلامى كه در پيامبر تجلّى كرده است) از كرمش لطف كرده، حسد مى ورزند؟! ما به آل ابراهيم، كتاب وحكمت و حكومت عظيمى داديم».
٢١ . «ما به آنان ملك عظيم بخشيديم».
٢٢.«مادران همسران شما (بر شما حرامند)».
٢٣.«اگر روى برتافتيد بدانيد بر پيامبر ما وظيفه اى جز ابلاغ روشن نيست».
٢٤. «نعمت هاى خدا را در حق خود به ياد آوريد، در ميان شماها پيامبرانى برانگيخت وشماها را ملوك روى زمين قرار داد».
٢٥. «و شما را حاكم و صاحب اختيار خود قرار داد».
٢٦.«دست مرد دزد و زن دزد را ببريد».
٢٧.«اهل انجيل به آنچه كه در آن وارد شده است حكم كنند».
٢٨. «بگو : انفال مخصوص خدا و پيامبر است».
٢٩.«توبه كنندگان، عبادت كاران، سپاسگويان،(مؤمنان حقيقى اند)».