اين آيه از عظمت ابراهيم و بقاى امامت او حتى پس از طلوع پيامبرى مانند موسى بن عمران، گزارش مى دهد اين پيامبر عظيم الشأن با اين كه خود، امام بود ـ مع الوصف ـ امامت ابراهيم نيز به قوت خود باقى بود، و در حالى كه پيامبران پس از موسى بايد از شريعت و آيين وگفتار و رفتار اوپيروى نمايند، ولى امامت ابراهيم و روح شريعت و سنن و احكام او بسان روح در شرايع بعدى حاكم بوده ومسأله (لِلنّاسِ إِماماً) هنوز تجلى داشته است، بلكه مى توان گفت كه امامت ابراهيم حتى پس از طلوع خورشيد اسلام باقى بود به گواه اين كه خدا به پيامبر اسلام دستور مى دهد كه از آيين ابراهيم پيروى نمايد آنجا كه مى فرمايد:

(ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهيمَ حَنِيفاً وَما كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ) .[١]

«سپس به تو وحى كرديم كه از آيين ابراهيم پيروى كن كه از مشركان نبود».

در آيه ديگر، آيين اسلام را از آن نظر كه سهل و آسان است و در آن تكليف شاق و سنگين نيست، متن آيين ابراهيم دانسته و يادآور مى شود كه

[١] نحل/ ١٢٣.