منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢١٢

كوچك ترين تأثيرى در قيافه و چهره و ساير اعضاى وى ننهاده بود و در او مايه هاى تنفر و انزجار پديد نياورده بود.[١]

ج. دخالت شيطان در گرفتارى ايوب

حضرت ايوب گاهى در مقام دعا مى گويد:(مَسَّنِىَ الضُّرُّ) ، وگاهى مى گويد:(مَسَّنِىَ الشَّيْطانُ بِنُصْب وَعَذاب) براى تحليل اين دو كه در ضمن، واقعيت مطلب سوم نيز روشن مى گردد، دو راه وجود دارد:

١. مقصود از «ضُرّ» همان بيمارى ممتد ايوب است، درحالى كه مقصود از «نصب و عذاب» ـ كه به معنى رنج و درد است ـ چيزى غير از بيمارى جسمى است، بلكه مقصود از آن همان شماتت راهبان بود كه به تحريك شيطان، ايوب را شماتت مى كردند و مى گفتند، تو چه گناهى را مرتكب شده اى كه به اين وضع گرفتار شده اى؟ اينجاست كه تحمل ايوب به پايان مى رسد وعامل ناراحتى را شيطان معرفى مى كند و از خدا مى خواهد كه گرفتارى او را برطرف سازد.

امام صادق (عليه السلام) مى فرمايد:

«إِنَّ اللّهَ ابْتَلى أَيُّوبَ بِلا ذَنْب فَصَبَرَحَتّى عُيِّرَ وَأَنَّ الأَنْبياءَلا يَصْبِرُونَ عَلَيالتَّعْييرِ».[٢]

«ايوب بدون آنكه گناهى از او سر بزند، دچار بلا گرديد و استقامت ورزيد تا اينكه مورد سرزنش قرار گرفت و پيامبران بر شماتت صبر نمى كنند».

بنابر اين شيطان، در عارضه بدنى او دخالتى نداشته، وفقط در