منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٠٦
٨. (وَاذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّى مَسَّنِىَ الشَّيْطانُ بِنُصْب وَعَذاب) (ص/٤١)
٩.(أُرْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَشَرابٌ) (ص/٤٢)
١٠.( وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَلاتَحْنَثْ إِنّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوّابٌ) (ص/٤٤)
ترجمه آيات
١.«بگو من براى خويش، سود و زيانى را مالك نيستم جز آنچه كه خدا بخواهد».
٢. «به موسى گفتيم كه عصاى خود را بر سنگ (كوه) بزن! از آن دوازده چشمه (به عدد قبايل بنى اسرائيل) خارج مى گردد».
٣.«هرگاه به انسان يك حالت ناگوارى رخ دهد، در همه احوال: خوابيده و نشسته و ايستاده، ما را مى خواند وقتى گرفتارى او را برطرف كرديم، (ما را فراموش مى كند) گويا او همان كس نبو دكه ما را براى رفع گرفتارى مى خواند».
٤. «بد حالى و مشكلات به من روى آورده ».
٥.«به ياد آور ايوب را آنگاه كه خداى خود را خواند و گفت: خدايا! وضعِ ناگوار، وگرفتارى سختى به من رو آورده و تو ارحم الراحمين هستى».
٦.« نداى او را پاسخ گفتيم، وضع ناگوار وگرفتارى اورا برطرف كرديم و خانواده او را به او بازگردانديم و همانند آن را نيز به او داديم( واين به خاطر) رحمتى بود از ما به ايوب، و مايه تذكر است براى افرادعبادت كننده».