در اين آيه اولويت پيامبر نسبت به افراد با ايمان به صورت جامع بيان شده است و اين كه كليه اختياراتى كه انسان نسبت به خود دارد پيامبر از خود او، اولى است. اگر انسان در كارهاى فردى ويا اجتماعى براى خود اختيار دارد، پيامبر بر اين اختيارات از خود او، اولى است و در نتيجه پيامبر در مسايل اجتماعى و فردى و در مسايل مربوط به حكومت و يا قضاوت، از هر انسانى نسبت به خود او اولى مى باشد و اراده و خواست پيامبر بر اراده و خواست خود انسان مقدّم مى باشد و اين اولويت از آن خدا است كه آن را به پيامبر خود داده است و از اين اولويت جز در مسير سعادت اجتماع و فرد بهره اى نمى گيرد و پيامبر روى اين اولويت مسئوليت بزرگى را بر دوش مى گيرد.

اين آيه يكى از دلايل امامت پيامبر به معنى اداره نظام امت و تدبير امور اجتماعى آنان است، تشريع اين اولويت به منظور بهره گيرى از آن است و حاشا كه پيامبر از آن در منافع شخصى خود بهره بگيرد، طبعاً در طريق سعادت اجتماع از آن بهره خواهد گرفت و دارنده چنين مقامى و به كار گيرنده آن، جز حاكم على الاطلاق اسلامى چيزى نيست.

پذيراى اوامر و نواهى پيامبر باشيد

(...ما اتيكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَما نَهيكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا...).[١]

«آنچه را كه پيامبر امر مى كند[٢] بگيريدو از آنچه كه باز مى دارد، دورى جوييد».

[١] حشر/٧.
[٢] در اين بخش مفاد «اتيكم» روشن خواهد شد.