٢٩. «آنگاه كه فرمان خدا صادر مى گردد: شيطان به گنهكاران مى گويد: خدا به شما وعده حق داد و من نيز به شما وعده كردم و خلف وعده نمودم و هرگز من بر شما سلطه اى نداشتم، جز اينكه شما را دعوت كردم، شما نيز اجابت كرديد، مرا سرزنش نكنيد و خود را ملامت كنيد، من نجات بخش شما نبوده و شما نيز نجات بخش من نيستيد».

٣٠. «تو بر بندگان مخصوص من راه ندارى مگر آن گروه از گمراهان كه از تو پيروى كنند».

٣١. «تو تسلطى بر بندگان من ندارى مگر آن گروه از گمراهان (يا زيانكاران) كه از تو پيروى كنند».

٣٢.«بر بندگان من تسلطى ندارى جز بر گمراهانى كه از تو پيروى كرده اند ».

٣٣. «او تسلطى بر افراد مؤمن و متوكل به خدا ندارد».

٣٤. «سلطه او بر كسانى است كه او را ولى خود اتخاذ نموده و به خداى خود شرك مى ورزند».

٣٥. «تو بر بندگان من تسلطى ندارى و كافى است كه پروردگار تو حافظ آنها باشد».

٣٦. «ما از آدم از قبل پيمان گرفتيم; امّا او فراموش كرد و براى او استوارى در عهد نيافتيم».

٣٧. «آنگاه كه به فرشتگان گفتيم كه بر آدم سجده كنند، همگان سجده كردند جز شيطان كه سرباز زد».

٣٨. «گفتيم: اى آدم! اين دشمن تو و همسر تو است، شما را از بهشت بيرون نكند كه به زحمت و رنج مى افتيد».

٣٩. «براى تو است بهشت و در آنجا گرسنه و برهنه نخواهى شد».

٤٠.« در آنجا تشنه نمى شوى و از حرارت آفتاب ناراحت نمى گردى».