منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣٤

قرآن با صراحت كامل آدم را پس از انقلاب روحى، فرد برگزيده و هدايت شده اى معرفى مى كند و مى فرمايد:

(ثُمَّ اجْتَبيهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَهَدى) .[١]

«خدا او را برگزيد و به سوى او با رحمت و رأفت نگريست و هدايت نمود».

بنابر اين، آدم به نص قرآن هدايت يافته است.

و در آيه ديگر به روشنى مى رساند : آن كس كه خدا او را هدايت كند، گمراه نمى شود، چنانكه مى فرمايد:

(وَمَنْ يَهْدِ اللّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلّ...) .[٢]

«هر كسى را خدا هدايت كند، براى او گمراه كننده اى نيست».

هرگاه آدم هدايت شده الهى است و براى چنين شخصى گمراهى نيست، ديگر چنين فردى نمى تواند با خدا پيمان توحيد ببندد، آنگاه پيمان خود را زير پا نهاده و در شمار مشركان درآيد.

اين قراين و شواهد، روشن مى سازند كه مقصود، بيان حال مطلق انسانها است كه در موقع حاجت و نياز، راه التجا به درگاه الهى را در پيش مى گيرند ووقتى گره از كارشان باز شد، راه مخالفت را مى پيمايند و در آيات قرآن بر اين مطلب شواهد فراوانى وجود دارد كه براى اختصار از نقل آنها خوددارى مى شود.