منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٩
٣.« آدم كلماتى را از پروردگار خود تلقى نمود و روى آنها توبه كرد. او است توبه پذير و رحيم».
٤.« سپس آدم از پروردگار كلماتى دريافت داشت، (و با آنها توبه كرد)».
٥. «آن كس كه كار بد انجام دهد يا بر نفس خود تعدى كند، سپس از خدا طلب مغفرت كند، خدا آمرزنده و رحيم است».
٦. «اى مردم! از (مخالفت) خدا بپرهيزيد! خدايى كه شماها را از يك نفس آفريد، و همسر او را از جنس او قرار داد و از هر دو، مردان و زنان زيادى پديد آورد».
٧. «آنها را برگزيديم و همگان را به راه راست هدايت كرديم».
٨.« اى آدم! تو با همسرت در بهشت سكنى گزينيد و از هر چه خواستيد بخوريد و به آن درخت نزديك نشويد كه از ستمگران مى گرديد».
٩.«سپس شيطان در قلوب آنان وسوسه كرد تا زشتيهاى پوشيده آنان آشكار شود و به دروغ گفت: پروردگار شما از (خوردن ميوه) اين درخت از آن جهت نهى كرده كه مبادا بخوريد تا فرشته شويد يا جاودانه در بهشت بمانيد».
١٠. «براى آنها سوگند ياد كرد كه من خيرخواه شما هستم».
١١. «شيطان با فريب، آنان را از مقام خود فرود آورد، آنگاه كه از ميوه آن درخت تناول كردند، زشتيهايشان آشكار گرديد و بر آن شدند كه از برگ درختان بهشت، زشتيهاى خود را بپوشانند(در اين موقع) خداى آنها هر دو را ندا در داد و گفت: مگر شما را از اين درخت نهى نكردم و به شما نگفتم كه شيطان دشمن آشكار شما است؟».
١٢. «گفتند:خدايا! به خويشتن ستم كرديم، اگر ما را نبخشى و بر ما رحم نكنى از زيانكاران خواهيم بود».
١٣. «شيطان براى آدم و حوا قسم خورد وگفت: من براى شما از پند دهندگانم».
١٤. «آيا من شما را از اين درخت نهى نكردم و به شما نگفتم كه شيطان