مى توان گفت: مقصود از (اجْتَبَيْنا) در اين آيه همان افاضه عصمت بر آنان است. و وقتى گروهى از پيامبران، معصوم و پيراسته از گناه باشند، طبعاً تمام پيامبران نيز چنين هستند; زيرا قول به تفصيل درباره پيامبران وجود ندارد.

در اين بحث گسترده، بحث هاى مهمى از عصمت به صورت روشن، مورد بحث و بررسى قرار گرفت و دلايل قرآنى همگى مطرح گرديد. اين بحث هاى مهم عبارتند از:

١. مصونيت پيامبران در تلقّى وحى.

٢. مصونيت در تبليغ و بيان اصول و فروع دين.

٣. مصونيت از گناه به صورت فعل حرام و يا ترك واجب.

ولى با تبيين «مباحث سه گانه» كليّه بحث هاى مربوط به عصمت به پايان نمى رسد. بلكه مسأله مهمى باقى مى ماند و آن مسأله «پيراستگى پيامبران از سهو و خطا در زندگى و موضوعات عادى است و اين همان «مسأله سهو النّبى (صلى الله عليه وآله وسلم)» است كه در اخبار فريقين وارد شده است».

چون اين بحث جنبه قرآنى ندارد، و فقط از نظر حديثى درباره آن بايد سخن گفت، از ورود به آن خوددارى كرده و در كتاب «الالهيات» در باره اش سخن گفته ايم.[١]

اكنون لازم است آياتى را كه به ظاهر منافى با عصمت مطلق پيامبران است، مورد بحث و بررسى قرار دهيم. و در اين مورد به آياتى كه بيشتر به

[١] الالهيّات: ج ٣، ص ٢٠٠.