با دلايل پيراستگى پيامبران از خطا و لغزش در اخذ و دريافت وحى الهى، و حفظ ونگهدارى آن و تبليغ و بيان آن به مردم، كاملاً آشنا شديم، اكنون وقت آن رسيده است كه با دومين درجه از درجات عصمت كه پيراستگى آنان از گناه و نافرمانى خدا است، آشنا شويم و دلايل عقلى و قرآنى را مطرح نماييم.

نخست به گونه اى فشرده به دلايل عقلى عصمت اشاره مى كنيم آنگاه به دلايل قرآنى آن مى پردازيم و از ميان دلايل عقلى تنها دو دليل را كه بيش از دلايل ديگر وجدان انسان را قانع مى سازند، در اينجا منعكس مى كنيم هر چند يكى از اين دو، در بخش مصونيت پيامبران در تلقى وحى و حفظ و تبليغ آن به مردم به صورت فشرده مطرح گرديد، ولى در اين جابه صورت مبسوط مطرح مى نماييم.

١. عصمت و جلب اعتماد

هدف از بعثت پيامبران، هدايت وتربيت مردم است و تحقق اين هدف در گرو شرايطى است كه مهم آن، ايمان افراد به صدق گفتار مربى است و بدون تحقق چنين شرطى سخن و برنامه مربى نقش بر آب مى شود.

هرگاه عمل مربى با گفتار او مطابق باشد، طبعاً اعتماد شنونده را به خود جلب مى كند و مايه گرايش مردم به مكتب مى گردد; ولى اگر او بر خلاف گفتار خود رفتار نمايد، اعتماد مردم به صحت گفتار او از بين مى رود، و هر