گذشته از آياتى كه مصونيت پيامبران را در تمام زمينه ها تحكيم مى كنند در خصوص عصمت آنان در زمينه «اخذ وحى» و «ابلاغ رسالت» آياتى وارد شده كه برخى را يادآور مى شويم:

آيايه هاى اوّل و دوم:

(عالِمُ الغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ [١] عَلى غَيْبِهِ أَحَداً).

«او(خدا) آگاه از غيب است كسى را بر غيب خود مطلع نمى سازد».

(إِلاّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُول[٢] فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ [٣] بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَداً) .

«مگر آن كس كه او را برگزيد از رسولان، در اين صورت خدامحافظان و مراقبانى از پيش رو و پشت سر آن رسول، قرار مى دهد».

(لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَأَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَأَحْصى كُلَّ شَىْء عَدَداً) .[٤]

«تا خدا بداند كه رسولان رسالت هاى پروردگار خود را به خوبى ابلاغ كرده اند و او بر آنچه كه نزد رسولان است احاطه پيدا كرده و آنچه كه آفريده است به خوبى شمرده است و بر آن احاطه دارد».

دلالت اين آيات بر مصونيت پيامبران در تلقى وحى و حفظ و تبليغ آن بر

[١] لفظ «يظهر» فعل مضارع «أظهر » از باب «افعال» به معنى مطلع و آگاه ساختن است چنانكه در آيه (...فَلَمّا نَبّأَتْ بِهِ وأَظْهَرَهُ اللّه عَلَيْهِ...)(تحريم/٣) به همين معنى است.
[٢] لفظ «مِنْ» در (مِنْ رَسُول)، «بيانيه» است و بيانگر مقصود از جمله (مَنِ ارتضى) است يعنى مگر آن كس كه اورا برگزيده و او عبارت است از «رسولان».
[٣] (يَسْلُكُ ) به معنى «يَجْعَلُ» (قرار مى دهد) است و مقصود از ضمير فاعل، خدا است يعنى خدا قرار مى دهد.
[٤] جن/٢٦ ـ ٢٨.