بحث هاى مقدماتى پيرامون عصمت به پايان رسيد و با واقعيت و ماهيت و منبع و سرچشمه آن و اينكه اتصاف به عصمت افتخارى است كه نصيب گروهى از بندگان برگزيده خدا مى شود، آشنا شديم و همچنين روشن گرديد كه هرگز «عصمت» قدرت بر گناه را از انسان سلب نمى كند. اكنون وقت آن رسيده است كه با مراحل و درجات و دلايل عقلى و قرآنى آن آشنا شويم.

براى عصمت مراحلى است كه اينك يادآور مى شويم:

١. مصونيت در تلقى وحى الهى.

٢. مصونيت در تبليغ و بيان اصول و فروع دين.

٣. مصونيت از گناه، خواه به صورت فعل حرام يا ترك واجب.

٤. مصونيت از خطا در امور خارج از امور ياد شده، مانند: اشتباه حواس در تشخيص امور مربوط به زندگى خود يا اشخاص ديگر.

در اينجا مى توان مراحل عصمت را به گونه ديگر نيز بيان كرد; زيرامورد مصونيت يا «كفر» است و يا «معصيت» دومى نيز بر دو نوع است: يا «گناه كبيره» است و يا «صغيره»، گناه صغيره نيز بر دو نوع است: گاهى حاكى از پستى طبع فاعل و موجب تنفر جامعه است مانند سرقت يك لقمه غذا و گاهى چنين نيست، مانند: «بد زبانى» و در هر حال، گاهى مسأله «عمد» مطرح است و گاهى «سهو»، يعنى اين امور گاهى با توجه انجام مى گيرند و گاهى از روى سهو، و در هر حال گاهى مصونيت پيامبر از اين امور در زمان پيش از بعثت مطرح مى باشد و گاهى پس از آن.