و «عروة بن الزبير» و «مقاتل بن سليمان» از كسى نقلى نشده است و «عكرمه» در بازار داد مى زد: «آنچنان نيست كه مردم درباره اين آيه مى انديشند، بلكه اين آيه در حقّ همسران پيامبر فرود آمده است».[١]

حتى گاهى به اين اندازه اكتفا نمى كرد و مى گفت:«هركس آماده است من حاضرم با او مباهله كنم، اين آيه فقط درباره همسران پيامبر نازل شده است».[٢]

اصرار عكرمه در اين باره و آمادگى او براى مباهله در خصوص اين آيه، نه آيات ديگر، انسان را به شك و ترديدمى اندازد، واين كه اين آيه با ديگر آيات چه تفاوتى دارد كه وى پيرامون اين آيه تا اين حد، شدت عمل به خرج مى دهد و در بازار بسان خوارج شعار مى دهد و مى گويد: «ايُّهَا النّاسُ» كه محل نزول آن كه، آنچنان نيست، اين چنين است، من حاضرم مباهله كنم.

مراجعه به بيوگرافى «عكرمه» علت سر و صدا كردن او را روشن مى سازد; زيرا علماى رجال او را چنين توصيف مى كنند:

عكرمه غلام ابن عباس بوده و علم و دانش خود را به او نسبت مى دهد وى در سال ١٠٥ و يا ١٠٦ و ١٠٧ درگذشته است و اگر برخى با روايت او احتجاج كرده اند، گروه كثيرى از او نقل روايت نكرده اند زيرا: او جزو خوارج و از فرقه «اباضيه» بود.

يحيى بن بكير مى گويد: او وارد مصر شد و عازم «مغرب»(مراكش) بود تمام خوارج مغرب از او اخذ حديث كردند.

ابن المدينى مى گويد: او از نجده حرورى پيروى مى كرد.

[١] اسباب النزول واحدى، ص ٢٠٤.
[٢] الدر المنثور، ج٥، ص ١٩٨.