٤٠.(وَإِنّى كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَلَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فى آذانِهِمْ وَاسْتَغْشَوا ثيابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً* ثُمَّ إِنّى دَعَوْتُهُمْ جِهاراً* ثُمَّ إِنّى أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْراراً) (نوح/٧ـ٩)

٤١.(عالِمُ الغَيْبِ فَلا يُظْهرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً)(جن/٢٦)

٤٢.(إِلاّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُول فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَداً)(جن/٢٧)

٤٣.(لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَأَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَأَحْصى كُلَّ شَىْء عَدَداً) (جن/٢٨)

ترجمه آيات

١.«راه كسانى كه به آنان نعمت بخشيدى، نه مورد خشم هستند و نه راه گمراه».

٢.«مردم گروه واحدى بودند، خداوند پيامبران نويد و بيم دهنده اى را برانگيخت وهمراه آنان به حق كتاب فرستاد، تا ميان مردم در موضوعى كه اختلاف دارند داورى كنند».

٣.«آيا گمان كرده ايد كه وارد بهشت مى شويد در حالى كه هنوز وضع امتهاى پيشين بر سر شما نيامده است؟! امتهايى كه با سختى و شدتهاى تكان دهنده اى دست به گريبان بودند،(شما با چنين وضعى روبرو نشديد) تا پيامبر و افراد با ايمان بگويند نصرت الهى كى است، بگو نصرت خدا نزديك است».