بخشى از اين احاديث از حديث هاى صحيح به شمار مى رود، وبه خاطر كثرت و فزونى طرق حديث نيازى به بررسى اسناد و روايات نيست، بالأخص كه در طول قرون، بزرگان تفسير و حديث و تاريخ، اين احاديث را پذيرفته و با آنها احتجاج نموده اند و مراجعه به اين احاديث در كتب ياد شده در مورد آيه، ثابت مى كند كه آن عده معدودى كه به حكم اراده تكوينى خداى بزرگ، از خلاف و گناه پيراسته مى باشند عبارتند از خمسه طيبه، يعنى پيامبر گرامى، على امير مؤمنان، فاطمه سيدة نساء العالمين و دو سبط پيامبر حسن مجتبى و حسين سالار شهيدان (سلام اللّه عليهم اجمعين). البته در برابر اين احاديث، دو حديث مخالف نيز نقل شده كه بعداً مورد بحث و بررسى قرار مى گيرند.

و ماقبل از نقل متن برخى از اين روايات، اسامى شخصيت هايى از صحابه و تابعين كه اين احاديث را از پيامبر نقل كرده اند، در اينجا منعكس مى كنيم:

محمد بن جرير طبرى متوفاى سال ٣١٠، در تفسير خود[١] احاديث هفده گانه را از شخصيت هايى مانند:

١. ابوسعيد خدرى، ٢. انس بن مالك، ٣. ابو اسحاق، ٤. واثلة بن الاسقع، ٥. ابوهريره، ٦. ابو الحمراء، ٧. سعد بن وقاص، ٨. على بن الحسين، ٩. عايشه و امّ سلمه و... كه سند شش حديث از آن احاديث به «امّ سلمه» منتهى مى گردد، نقل كرده است.

جلال الدين سيوطى در «الدر المنثور»[٢] احاديث چهارده٣ گانه خود را علاوه بر شخصيت هاى گذشته، از «ابن عباس» نيز نقل مى كند و مفاد

[١] ج٢٢، ص ٥ـ٧.
[٢] ج٥، ص ١٩٨ـ ١٩٩.