بنابر اين مراد خدا در آيه كه عبارت است از: بردن پليدى هاى روحى وآلودگى معنوى و پاكيزگى از خلاف و گناه، قطعاً تحقق پذيرفته است و «اهل البيت» وارد در آيه مصون از گناه و پيراسته از خلاف مى باشند و مصاديق اين مفهوم بسيار محدود و معدود خواهد بود و هرگز نمى توان گفت كه كسانى كه به نوعى به بيت نبوى، پيوند نسبى و حسبى داشتند مشمول مفاد آيه مى باشند. و هيچ كس نيز ادعاى عصمت درباره آنان نكرده است.

اهل البيت در لسان پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)

قراين موجود در متن آيه به گونه اى پرده از روى مصاديق «اهل البيت» برداشت و ثابت نمود فقط عده بس معدودى مى توانند مصداق آيه باشند، هر چند انگشت روى اسامى و ديگر مشخصات آنان ننهاد.

اكنون وقت آن رسيده است كه براى تعيين مصاديق آن، به احاديث اسلامى و سخنان پيامبر گرامى مراجعه نمود، و مشكل را از اين راه باز گشود و آنان را به درستى شناخت.

خوشبختانه در اين مورد روايات بس انبوهى وارد شده و مسأله را به خوبى روشن ساخته است و بيش از همه دو مفسر و محدث بزرگ آنها را در كتاب هاى تفسير خود آورده اند و نقل مجموع اين روايات آن هم با اسناد و متون، مايه گستردگى سخن مى باشد همين اندازه يادآور مى شويم كه طبرى در تفسير خود[١]، هفده حديث وجلال الدين سيوطى در «الدر المنثور»[٢] چهارده حديث نقل كرده اند و اساتيد همگى به صحابه و تابعان منتهى مى گردد و

[١] ج٢، ص ٥ـ٧.
[٢] ج٥، ص ١٩٨ـ١٩٩.