دليل پيش بر اين اساس بود كه مقصود از «البيت» خانه خشتى و گلى است، ولى مى توان گفت كه اساساً مقصود از «البيت» خانه خشتى وگلى نيست، بلكه مقصود بيت نبوت و مركز وحى و مهبط نور الهى است.

بيت به معناى «خشت و گل» و اهل به معناى كسانى كه در درون آن به عللى زندگى مشترك دارند، همان است كه در آغاز اين آيه آمده، آنجا كه قرآن به همسران پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)دستور مى دهد كه در خانه هاى خود قرار بگيرند ومانند زنان جاهليتِ نخست، در مجامع عمومى ظاهر نشوند، چنان كه مى فرمايد:

(وَقَرْنَ فِى بُيُوتِكُنَّ وَلا تَبَرُّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِليَّةِ الأُولى) .

«در خانه هاى خود قرار گيريد و مانند دوران جاهليت نخست بيرون نياييد!».

در اين آيه هر اتاقى از اتاق هاى زنان رسول خدا «بيتى» حساب شده كه متعلق به يكى از همسران بوده است دستور داده شده است كه در آن استقرار يابند و به نحو زننده بيرون نيايند.

در حالى كه در آيه مورد بحث ، مسأله «بيوت» يا «خانه ها» مطرح نيست، مسأله «بيت» و «خانه» واحد و كسانى كه به نوعى با اين بيت ارتباط دارند و از منسوبين آن به حساب مى آيند مطرح است و در اين صورت بايد گفت: مقصود از «البيت»، بيت معنوى و غير مادى است كه از آن به «بيت النبوه» و يا «بيت الوحى» تعبير مى كنيم و از باب قياس «معقول» به «محسوس» براى امور معنوى مانند «نبوت» و «وحى» بيت و خانه و مسكن و مأوايى فرض مى نماييم و مى گوييم: «بيت النبوه».

روى اين فرض اين لفظ تنها افرادى را شامل مى گردد كه از نظر طهارت و پاكى، علم و دانش به پايه اى برسند كه واقعاً بتوان آنها را اهل اين بيت وجزو