منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٧٧

شگفت از نويسنده بد زبان و بد انديشى است كه جريان را معكوس فرض كرده و مى گويد:

لفظ «اهل بيت»تنها بر همسر انسان گفته مى شود، آنگاه به صورت مجاز به فرزندان و نزديكان انسان اطلاق مى گردد.

اين جمله[١] را به صورت استنتاج از كلمات لغويين مى گويد، در حالى كه از آنان قبلاً اين جمله ها را نقل مى كند:

از صاحب قاموس اللغه نقل مى كند: «وللنبى أزواجه وبناته: اهل بيت پيامبر همسران و دختران او است».

از شارح قاموس نقل مى كند: «والأهل للرجل زوجه و يدخل فيه أولاده»: «اهل مرد همسر او است و فرزندان نيز در «اهل» داخل مى باشند».

از لسان العرب نقل مى كند:«اهل الرجل أخص الناس به: خصيصان مرد را اهل مى نامند».

در مجمع البحرين مى گويد:«أهل الرجل آله وهم أشياعه وأتباعه».

در اقرب الموارد مى گويد: «أهل الرجل عشيرته وأقرباه».

خلاصه: اگر نگوييم اهل بيتِ انسان تنها كسانى هستند كه پيوند ثابت و استوارى با مرد دارند، قطعاً عكس آن را نيز نمى توان گفت(يعنى اين لفظ همسران را در درجه نخست و فرزندان را در دوم ـ آن هم به صورت مجاز ـ شامل مى گردد) و اگر برخى از لغويين «اهل الرجل» را به همسر تفسير كرده اند، هدف بيان مثال و نمونه است و گرنه هر فردى كه به نوعى با مرد خانه پيوندى داشته باشد، همگان «اهل بيت مرد» مى باشند.