الف. در اراده تكوينى متعلق ان، فعلِ خود مريد است در حالى كه در اراده تشريعى متعلق آن، فعلِ ديگرى است; البته بيان آن ضابطه به اين شكل چندان استوار نيست; زيرا از نظر براهين فلسفى اراده مريد بر چيزى تعلق مى گيرد كه انجام آن در اختيار مريد باشد، در حالى كه فعل ديگرى از قلمرو اختيار و توان مريد بيرون است در اين صورت چگونه مى تواند آن را اراده كند حتى درمورد «تقنين» و «تشريع» اراده قانونگذار بر فعل خود تعلق مى گيرد نه بر فعل ديگرى و فعل او در اين مورد، ابراز طلب و اظهار خواست او است كه آن را در قالب «انشا» مى ريزد ومى گويد:«بكن» از اين جهت براى اصلاح اين ضابطه بايد گفت: كه نتيجه اراده تشريعى، صدور فعل از غير مريد است نه اين كه متعلق اراده، فعل ديگرى مى باشد.

ب. در اراده تكوينى مطلقاً خواه مريد خدا باشد يا بنده «تفكيك» مراد از اراده امكان پذير نيست و اگر اين مطلب را به صورت ضابطه كلى در مطلق مريدها نپذيريم ولى به طور مسلم در مورد خدا «اراده» و «تحقق» و «خواست»