ولى در آيه سخن از اراده طهارت گروه خاصى به نام «اهل بيت» به ميان آمده است، از اين جهت نمى توان آن را بر اراده تشريعى و اين كه خداوند با بيان تكاليفى و وظايفى خواهان طهارت اين گروه است، حمل نمود، بلكه بايد گفت خداوند طهارت و پاكى اين گروه بالخصوص را علاوه بر اراده تشريعى، به صورت يك پديده عينى از طريق اراده تكوينى خواسته است.

٣. دقت در الفاظ آيه به روشنى ثابت مى كند كه خدا نسبت به «اهل البيت» عنايت خاصى دارد و تعلق اراده او بر تطهير در اين مورد مانند تعلق اراده او بر تطهير و تقواى نوع انسان ها نيست، درست است كه اراده او به معنى تكليف، بر طهارت همه انسان ها تعلق گرفته است و اهل البيت نيز مشمول اين اراده مى باشند، ولى در باره اين گروه، اراده ديگرى وجود دارد كه منحصر به آنها است و از جنس آن اراده كلى و گسترده كه همه مردم را در بر مى گيرد، نيست و امور ياد شده در زير نشانه انحصار اين اراده بر اين گروه مى باشد و اين اراده و رأى آن اراده كلى است كه درباره همه مكلفين وجود دارد.

الف. خدا سخن خود را با ادوات حصر (إِنّما) آغاز كرده و اين نشانه حصرِ اراده بر اين گروه است و اين كه از آنان تجاوز نمى كند.

ب. مورد اراده را با لفظ (أَهل البيت) مشخص كرده و منصوب بودن

[١] مائده/٦.