در ماوراى اين عوامل سه گانه، عامل مهم ديگرى وجود دارد كه همان فيض و عنايت مخصوص الهى در حقّ پيامبران است. عوامل گذشته به شخص، اين شايستگى و آمادگى را مى دهد كه مشمول فيض و توجه خاصى از طرف خداوند شود، در پرتو اين فيض ربانى و الهى نيروهاى موجود در وجود او شديدتر و مؤثرتر مى گردد. اين عوامل چهارگانه و به احتمال قوى عوامل ديگرى كه اكنون براى ما مخفى و پنهان است زمينه ساز بسيارى از كمالات معنوى مى شوند. مانند:

١. پيراستگى از گناه.

٢. «نبوت» و «رسالت» از جانب خدا.

٣. «امامت و پيشوايى» بر مردم.

٤. قدرت بر «اعجاز و كرامت» در مقام تحدى و احتجاج.

٥. «توانايى بر آگاهى از پس پرده».

و ديگر كمالاتى كه اولياى حق و آموزگاران وحى الهى دارند.

هرگز نبايد انديشيد كه: نزول «فيض» امامت در گرو عامل واحدى به نام «امتحان» و «ابتلاء» است، تا در بزرگوارى مانند «حضرت جواد(عليه السلام) » كه در سن نه سالگى به مقام امامت مفتخر گرديد، دچار سؤال گرديم. بلكه «امتحان» يكى از عوامل زمينه ساز است كه شخص را براى رسيدن به چنين مقامى آماده مى سازد.