منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣٨

وباز مى فرمايد:

(...وَعَهِدْنا إِلى إِبْراهيمَ وَإِسْماعيلَ أَنْ طَهِّرا بَيْتِىَ لِلطّائفينَ...).[١]

«به ابراهيم و اسماعيل سفارش كرديم كه خانه مرا براى طواف كنندگان پاكيزه گردانند».

و در آيه مورد بحث مقصود از «عهد من» همان امر گرانبهاى امامت و پيشوايى است كه به ابراهيم داده شده آنگاه كه ابراهيم خواهان گسترش آن در فرزندان خود شد، پاسخ داده شد كه

(لا يَنالُ عَهْدِى الظّالِمينَ) .

«عهد من شامل حال ستمگران نمى گردد».

امامت ميثاقى الهى است در اختيار «امام» و مردم بايد در احترام صاحب آن از طريق اطاعت و پيروى از او صميمانه ساعى وكوشا باشند امامت ارمغانى آسمانى است كه براى نظام امت و پيشرفت او در مسير سعادت لازم و ضرورى است و اين پديده بايد در اختيار كسانى قرار گيرد كه به حقّ شايسته آن باشند و از آن جز در راه رضاى خدا، بهره اى نگيرند.

٦. مقصود از «ظالم» چيست؟

در لغت عرب به هر تجاوزگرى ظالم مى گويند، و ظالم كسى است كه حد و مرز قانونى و يا شرعى را به هم بزند; ابن فارس مى گويد: «ظلم» به معناى «تعدى» و «وضع شىء در غير محل خود» مى باشد[٢] اگر گناه را ظلم