«عهد» در لغت عرب به معنى مراقب و حفاظت از شىء است و به همين مناسبت در امر مهمّى كه حفاظت آنها لازم باشد به كار مى رود مانند: فرمانى كه به واليان نوشته مى شود، پيمانى كه با فردى بسته مى شود، عرب به قباله اى كه در معاملات مى نويسند «عهد» مى گويد براى اين كه حفظ و عمل به آن لازم است.[١]

از آيات قرآن استفاده مى شود كه عهد بر دو نوع است، عهد خدا با بندگان خود، و عهد بندگان با خدا چنان كه مى فرمايد:

(...أَوْفُوا بِعَهْدى أُوفِ بِعَهْدِكُمْ...).[٢]

«به عهد من وفا كنيد، تا من نيز به عهد شما وفا كنم».

مقصود از «عهد الهى» آن سرى از دستورهاى مهم و لازم است كه حفاظت و مراقبت آنها در خور اهميت خاصى است مانند:

(أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنى آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ...).[٣]

«اى بنى آدم! آيا من با شما عهد نبستم كه شيطان را نپرستيد».

[١] مقاييس اللغة، ج١٥، ص ١٦٨.
[٢] بقره/٤٠.
[٣] يس/٦٠.