درست است كه «اتا» به معنى اعطا و دادن است، همچنان كه در آيه (وَأَتَى الْمالَ عَلى حُبِّهِ )[١] نيز به همين معناست. (مال را با اين كه دوست مى دارد، مى دهد).

ولى ذيل آيه يعنى جمله (وَما نَهيكُمْ عَنْهُ) گواه بر اين است كه مقصود از اين جمله «اعطا» و «دادن» نيست، بلكه امر و فرمان است واگر مقصود عطا و دادن بود، لازم بود به جاى (وَما نَهيكُمْ)بفرمايد:«وَما مَنَعَكُمْ عَنْهُ»: از آنچه كه شما را از آن محروم سازد.

خلاصه: ملاحظه ذيل آيه مى رساند كه مقصود از «اتاكُمْ» همان امر كردن و دستور دادن است نه دادن چيزى.

ممكن است تصور شود كه اين آيه مربوط به تقسيم «غنايم» است وخدا در اين آيه به مسلمانان دستور مى دهد كه به تقسيم پيامبر راضى شده، وچيزى را كه داد بگيرند و آنچه را كه نداد، از آن دورى جويند.

چنين احتمالى دور از حقيقت است زيرا:

در اين سوره سخنى از غنايم به ميان نيامده است تا بگوييم آيه مربوط به تقسيم غنايم بوده و هدف، دعوت مسلمانان به تسليم در مقابل تقسيم پيامبر است، بلكه موضوع بحث در آيات ياد شده «فىء» و «انفال» مى باشد كه اختيار آن در دست خدا و پيامبر است و هرگز انفال مثل غنايم نيست كه پس از اخراج خمس آن، متعلق به مسلمانان باشد و رسول گرامى فقط عهده دار تقسيم آن گردد، بلكه همان طور كه گفته شد فىء و انفال از آنِ خدا و رسول است چنان كه مى فرمايد:

(...قُلِ الاَْنْفالُ للّهِ وَالرَّسُولِ...).[٢]

[١] بقره/١٧٧.
[٢] انفال/١.